Dawno temu, na całe wieki przed narodzinami królestwa Drangleic, magiczne miasto Oolacile nawiedził straszliwy kataklizm. Miejsce to było stopniowo pożerane przez mrok Otchłani, którego nie byli w stanie okiełznać nawet najlepsi magowie. Źródłem owego nieszczęścia był pochowany głęboko pod murami miasta pierwotny człowiek imieniem Manus. Mówi się, że jego życie zakończyło się przedwcześnie, przez co dusza skrywała ogromny gniew. A wykopaliska prowadzone w pobliżu jego grobu tylko zburzyły ten niespokojny sen. Manus stał się uosobieniem mroku, straszliwym potworem, wynaturzeniem mającym zwiastować prawdziwe przeznaczenie ludzkości. Historia zapamięta go jako Ojca Otchłani.
Według późniejszych podań, kres bestii miał położyć Rycerz Artorias wraz ze swoją wierną wilczycą Sif, jednak jak już dobrze wiemy była to nieprawda. Czempion Lorda Gwyna, podobnie jak wielu przed nim, uległ mocy otchłani, a jego dzieła dokończył nikomu nieznany Nieumarły, dopełniając legendy rycerza kroczącego w otchłani. Manus co prawda został pokonany, lecz pozostawił po sobie niemniej mroczne dziedzictwo. Niewielkie fragmenty jego duszy zostały rozrzucone po całym świecie dając początek nowym złowrogim bytom. Z cząstek duszy Manusa narodziły się trzy kobiety – każda uosabiająca którąś z cech ich potężnego ojca. Niewiasty te znane były jako Nadalia, Elana oraz prawdopodobnie najpotężniejsza z nich: Nashandra. Tę ostatnią znamy już doskonale jako żonę Króla Vendricka. Uosabiała ona pragnienia swego ojca, a dokładniej: pragnienie absolutnej potęgi.
Dwór spowija mrok
Nashandra przybyła do królestwa Drangleic w jasno określonym celu. Wiedziała że tak zacną, dobrze prosperującą krainą musi władać ktoś o wielkiej mocy i pragnęła posiąść ją na własność. Kobieta postanawia uwieść monarchę przybierając postać kobiety o nieprzeciętnej urodzie i wdzięku. Tym samym szybko wkupia się w łaski króla, a niedługo później zostaje jego małżonką. Nashandra działa jednak metodycznie i nie spieszy się. Chce, by jej mąż pozyskał jeszcze większą potęgę. Uciekając się do kolejnego podstępu, ostrzega króla o kryjącej się za północnym morzem Krainą Olbrzymów, której mieszkańcy mieli rzokomo stanowić zagrożenie dla królestwa. Vendricka już wcześniej frapowała moc Olbrzymów, a ostrzeżenie swojej małżonki postanowił potraktować bardzo poważnie. Wkrótce potem król zebrał swą armię i wyprawił się za morze. Co ciekawe, towarzyszyła mu także małżonka.
Kraina Olbrzymów został brutalnie najechana. Niegdyś prawy król mordował, pustoszył i dopuszczał się najstraszliwszych aktów okrucieństwa. I z jakiegoś niezrozumiałego powodu zawsze towarzyszyła mu przy tym małżonka. Po tym, gdy król spustoszył wspomnianą krainę, powrócił do Drangleic z grupą pojmanych Olbrzymów oraz niezliczoną liczbą dusz jako swoją zdobyczą. Królowa była bardzo zadowolona ze wspomnianego najazdu. Jej małżonek zyskał jeszcze większą siłę, a ona zamierzała zagarnąć ją wyłącznie dla siebie. Wiele lat później zuchwała inwazja na ziemie Olbrzymów spotka się z brutalnym odwetem, jednak dla Nashandry nie miało to znaczenia. Potęga, która miała stać się jej udziałem, nie miała ceny.
Tron pragnień Nashandry
Pozyskana moc olbrzymów była jedynie preludium i choć Nashandra jeszcze jej nie posiadła, niedawna ekspansja tylko zaostrzyła jej apetyt. A największe źródło mocy, jakie mogła sobie wyobrazić, znajdowało się tuż pod zamkiem, który Vendrick wybudował na jej cześć. Tron Pragnień, dający dostęp do mocy Pierwszego Płomienia – mocy, która może zaważyć na dalszych losach świata. Vendrick, wraz ze swym bratem Aldią, studiując Pierwszy Płomień i tajemnice wielkich dusz, dogłębnie poznał historię świata i prawa, które nim rządzą. Zrozumiał również, że ciemność pozostaje ujarzmiona tak długo, jak Płomień trwa, a gdy zgodnie z naturalnym porządkiem rzeczy zacznie on słabnąć, świat spowije mrok. Być może właśnie bliższe poznanie kolebki świata pozwoliło Vendrickowi odkryć prawdziwą, mroczną naturę swej małżonki.
Nadeszła druga wojna z Gigantami. Straszliwy odwet za krzywdy wyrządzone przed laty. Zastępy Olbrzymów nieustępliwie szturmowały kolejne umocnienia, doprowadzając królestwo na skraj upadku. Na domiar złego, Pierwszy Płomień powoli dogasał, a ziemie Drangleic zaczęła trawić Klątwa Nieumarłych. Król Vendrick zrozumiał, że nie zostało mu wiele czasu. Przedsięwziął specjalne środki ostrożności, aby Nashandra nie mogła dobrać się do Tronu Pragnień. Drzwi do podziemi zostały zapieczętowane, a otworzyć je mógł jedynie Pierścień Królów, który Vendrick zawsze nosił na swoim palcu. Gdyby jednak królowej udało się obejść to zabezpieczenie, Tronu strzegła także dwójka znamienitych rycerzy: Opiekun i Strażnik Tronu. Następnie, niegdyś potężny Król opuścił zamek, porzucił swą wielką duszę gdzieś na obrzeżach Świątyni Amany i udał się na wieczną pokutę do najniżej położonej komnaty w Krypcie Nieumarłych. Pierścień Królów, najważniejszy artefakt strzegący Drangleic przed zagładą, miał jednak ciągle na palcu.
Córy Otchłani
Królowa Nashandra miała dwie siostry, powstałe z tej samej, rozbitej na drobne fragmenty duszy Manusa. Trudno jednak powiedzieć czy kobiety wiedziały o swoim istnieniu. Łączyło je natomiast zbliżone modus operandi. Druga z sióstr miała uosabiać gniew pradawnego Manusa. Przybierając ludzką postać nadała sobie imię Elana i wiemy, że została żoną Pogrzebanego Króla. Nie wiadomo czy podobnie jak Nashandra chciała wyłącznie posiąść moc swego męża czy też łączyło ich prawdziwe uczucie. Niemniej ich wspólne rządy nad Shulvą, legendarnym miastem sanktuarium, zostały brutalnie przerwane przez sir Yorgha. Agresor, wraz ze swoimi Rycerzami Smoczej Krwi, dopuścił się oblężenia miasta, a te niedługo później upadło. Pogrzebany Król został pokonany, a jego śmierć zbudziła ze snu Drzemiącego Smoka Sinha, który uwolnił nad miastem chmurę trujących gazów, unicestwiając zarówno obrońców, jak i najeźdźców. Elana jakimś cudem przeżyła, jednak straciła wszystko, co było jej drogie. Ogarnięta gniewem i rządzą zemsty, powróciła do swojej pierwotnej formy córy otchłani. Plugawa Królowa, jak zapamiętała ją historia, płonęła żądzą zemsty wobec tych, którzy najechali jej królestwo, lecz najpewniej nie pozostał już nikt, na kim mogłaby ją spełnić.
Trzecia z sióstr miała na imię Nadalia. Skierowała swe kroki ku Mglistej Wieży z nadzieją uzyskania audiencji u Starego Żelaznego Króla. Podobnie jak w przypadku Elany trudno powiedzieć czy żywiła ku niemu jakieś uczucia, czy też podstępem zamierzała zagarnąć jego królestwo dla siebie. Gdy jednak dotarła na miejsce, odkryła, że król już nie żyje, a jego królestwo popadło w ruinę. Zrozpaczona Nadalia decyduje się na dość osobliwy krok. Rozszczepia swoją duszę na wiele pomniejszych fragmentów, które następnie rozsiewa po opustoszałej Mglistej Wieży. Te z kolei, po dotarciu na swoje miejsce, zamieniają się w popielne posążki. Następnie Nadalia wykorzystuje wspomniane postumenty, by wznieść wokół Wieży potężną czarną mgłę. Moc wspomnianej osnowy przywraca do życia poległych żołnierzy, którzy od teraz strzegą jej nowego sanktuarium. Rozszczepia swoją duszę na wiele pomniejszych fragmentów, które następnie rozsiewa po opustoszałej Mglistej Wieży. Te z kolei, po dotarciu na swoje miejsce, zamieniają się w popielne posążki. Następnie Nadalia wykorzystuje wspomniane postumenty, by wznieść wokół Wieży potężną czarną mgłę. Moc wspomnianej osnowy przywraca do życia poległych żołnierzy, którzy od teraz strzegą jej nowego sanktuarium.
Nosiciel Klątwy
Wyglądało na to, że Mroczne plany Nashandry utknęły w martwym punkcie. Król Vendrick zbiegł z zamku, porzucił swą potężną duszę i zaszył się głęboko w Kryptach Nieumarłych. Córa Otchłani nie była w stanie przełamać pieczęci na drzwiach prowadzących do Tronu Pragnień. Wszystko zmieniło się jednak, gdy w Królestwie Drangleic pojawił się wybraniec, Nosiciel Klątwy na tyle potężny, by odmienić los krainy. Królowa dostrzega w nieumarłym potencjał i manipulowała nim udając jego sprzymierzeńca. Bohater rośnie w siłę pokonując czterech wielkich, a następnie kieruje swe kroki ku Krypcie Nieumarłych. Córa Otchłani przekonuje nas bowiem, że wyzuty z człowieczeństwa Vendrick powinien spocząć na wieki, a tylko pierścień znajdujący się na jego palcu otworzy im drogę do przyszłości królestwa.
Gdy Nosiciel Klątwy wreszcie zdjął królewską pieczęć i stanął przed Tronem Pragnień, Nashandra odkrywa przed nim swe prawdziwe, mroczne oblicze. Wszystko wówczas staje się jasne – byliśmy jedynie narzędziem w rękach królowej, mającym ją doprowadzić do miejsca nieograniczonej potęgi. Oznajmia wówczas bohaterowi, że jest teraz godzien, by zająć miejsce Vendricka. Ale bynajmniej nie po to, by stać się nowym królem, lecz naczyniem, z którego pochłonie całą zgromadzoną w nim moc, a następnie sama zasiądzie na Tronie. Nie docenia jednak potęgi Nosiciela Klątwy, który stawia opór Córze Chaosu i kończy jej mroczny żywot. Następnie, podobnie jak wielu przed nim, Nieumarły staje przed wyborem. Czy podtrzymać dogasającą Erę Ognia, czy też pogrążyć znany mu świat w ciemnościach. Pamiętajcie o subskrypcji i dajcie znać w komentarzach, jaka była wasza decyzja.
Wesprzyj moją twórczość na SUPPI.pl
Przeczytaj także:
Elden Ring – historia świata gry (wprowadzenie do lore)
Dark Souls – historia świata gry (wprowadzenie do lore)
