Władcy Lordran przez całe tysiąclecia wykorzystywali swoich poddanych do wielu, nierzadko podłych celów. A grupą szczególnie represjonowaną byli Nieumarli, którzy zwiastowali koniec Ery Ognia i zburzenia dotychczasowego porządku. Klątwa Nieumarłych była absolutnie najgorszą rzeczą, która mogła spotkać mieszkańca Lordran oraz królestw, które nastały po nim. Nosicieli mrocznego znaku zamykano w odciętych od świata azylach, bądź też oferowano iluzję zbawienia rekrutując ich do organizacji Białej Drogi. Wielu z nich spotykał jednak jeszcze gorszy los – na przestrzeni dziejów władcy wykorzystywali ich jako mięso armatnie w najkrwawszych z bitew. Nieumarłych, których wcielano do takich jednostek nazywano Rycerzami-Niewolnikami. Oto historia prawdopodobnie ostatniego z nich, który u schyłku dziejów podjął się najbardziej karkołomnego zadania w historii – pozyskania Mrocznej Duszy.
Rycerz-niewolnik zrywa kajdany
Z każdą kolejną bitwą stawali się coraz bardziej niedołężni, ich kości pękały, a skóra czerniała. W końcu całkowicie odchodzili od zmysłów, a mimo to, nigdy nie zostawali zwolnieni ze służby. Los Rycerzy-niewolników był doprawdy podły. Ich niski status w każdej armii, w której służyli kontrastował z ich wyposażeniem. Nosili oni bowiem doskonale wykonane zbroje, których raczej nie spotykało się na pierwszych liniach frontu. Ich znakiem rozpoznawczym były z kolei charakterystyczne czerwone kaptury, które wyróżniały ich na polu bitwy i podkreślały ich podrzędną pozycję w całej strukturze. A więc istot, które z samego założenia, miały iść na stracenie. Jakimś przedziwnym zrządzeniem losu jednemu z nich udaje się odejść z tej jakże niewdzięcznej służby z nadzieją znalezienia ukojenia. Zakapturzony Rycerz-niewolnik Gael, gdyż tak się nazywa, trafia niedługo później do Namalowanego Świata Ariandel.
Malowany świat przynosi mu z dawna niewidziane ukojenie. W tym mroźnym i na pierwszy rzut oka nieprzyjaznym miejscu poznaje pewną malarkę, w której żyłach płynie smocza krew. To ona namalowała świat, w którym się obecnie znajdują. Sprawuje opiekę nad tą krainą, a mieszkańcy znajdującej się nieopodal kruczej osady nazywają ją swoją Panią. Z czasem Gael staje się powiernikiem niepozornej malarki, a ona sama zaczyna określać go mianem wujka. Młoda dziewczyna odznaczała się także ogromną wiedzą. Mówi się że jej matka, której tożsamość pozostaje nieznana, przekazała jej wiedzę o Pierwszym Płomieniu oraz tajemnicy Mrocznej Duszy. Malarka dzieli są tą wiedzą również z Gaelem, co możemy odczytać jako rodzaj przymierza, jaki się między nimi zawiązuje.
Uzurpacja siostry Friede
Przychodzi czas, gdy smocza Malarka zostaje uwięziona przez jedną z mieszkanek namalowanego świata – popielną, znaną jako Siostra Friede. Kobieta, podobnie jak Gael, znajduje w tym miejscu swoją bezpieczną przystań i pragnie, by zostało tak na wieki. Przeraża ją jednak wizja tego, czego dowiaduje się o naturze tej krainy i jaką rolę pełni w nim wspomniana Malarka. Namalowany świat powstał na płótnie, a jego żywotność nie jest wieczna. Z czasem zacznie zwyczajnie gnić, co przekładało się na powolny proces rozkładu całej krainy. Smocza Malarka wiedziała, że naturalnym procesem, który musi się dokonać jest spalenie płótna i namalowanie nowego obrazu – tzw. odrodzenie świata poprzez płomienie. Siostra Friede za nic w świecie nie chciała do tego dopuścić. Wolała by świat, w którym znalazła nowy dom, powoli gnił, niż został w jednej chwili pochłonięty przez płomienie.
Friede dopięła swego i wiele wskazywało na to, że Ariandel w istocie będzie skazane na powolny rozkład. Nie wszystko było jednak stracone. Gdy Malarka została uwięziona, jej powiernik zdołał oderwać fragment gnijącego płótna i przedostać się z nim z powrotem do świata zewnętrznego. Odziany w charakterystyczny czerwony kaptur Rycerz Niewolnik Gael, po dostaniu się na ziemie Władców Pogorzelisk, rozpoczął poszukiwania Nierozpalonego (tudzież popielnego), który zdoła wypełnić prawdawną przepowiednię. Była ona niezwykle enigmatyczna. Mówiła, że gdy we wnętrzu obrazu popioły staną się dwojgiem, Płomień powróci i wypali gnijące kłamstwo aż do samych korzeni.
Z czasem wybrany Nierozpalony dociera do z wolna gnijącego, namalowanego świata Ariandel i rzuca wyzwanie Siostrze Friede. W walce wspomaga go zakapturzony Rycerz-niewolnik Gael. Uzurpatorka zostaje pokonana, a Smocza Malarka uwolniona ze swojego więzienia. Wreszcie może kontynuować swoje prace nad stworzeniem nowego świata. Aby jednak namalować kolejne skute lodem, lecz zarazem bezpieczne schronienie dla wszystkich odrzuconych, Malarka potrzebowała specjalnego barwnika, który można było uzyskać wyłącznie z Mrocznej Duszy. Tej samej, którą wieki temu posiadł Sprytny Karzeł – tak łatwo zapomniany – i która rozdzielona na tysiące małych fragmentów dała początek ludzkości.
Śladami Mrocznej Duszy
Rycerz-niewolnik Gael wyrusza więc na kolejną misję, by spełnić życzenie swojej pani. Zadanie to było jednak ze wszech miar karkołomne. Mroczna Dusza była w zasadzie legendą, a jej moc nie do opisania. Z kolei sam Gael był zaledwie podłym nieumarłym i daleko było mu do potężnych czempionów popiołu, którzy na przestrzeni lat podtrzymywali Pierwszy Płomień. Nie liczył więc na to, że wróci cało z tej wyprawy, jednak wizja nowego świata namalowanego przez jego panią dodawała mu otuchy. Jego celem było położone na krańcu świata Miasto Pierścienia. Było to miejsce szczególne – tysiące lat temu powstało ono na znak przymierza pomiędzy samym Lordem Gwynem, a bezpośrednimi potomkami Sprytnego Karła. Pierwszy Władca Pogorzelisk powierzył im pod opiekę swoją najmłodszą córkę, Filianore, której sen, jak powiadano, był dla dobra człowieka. Nad miastem czuwał także potężny smok zwany Midirem Mrokożercą, który chronił miasto przed zakusami mroku. Potomkowie Sprytnego Karła nie byli jednak świadomi, że mrok był zwiastunem nowej ery, w której to oni posiądą władzę nad światem, a Lord Gwyn, w swojej pozornej tylko wspaniałomyślności, chciał odciągnąć Pigmejskich Władców, a także ludzi od ich przeznaczenia.
Mówi się, że wędrówka do wspomnianego miasta zajęła Gaelowi całe stulecia, a na jej trakcie stoczył kolejne, niezliczone bitwy. Jego wielki miecz egzekutora wyszczerbił się i pokrywała go sczerniała, zaschnięta krew. Podobnie było z jego podręczną kuszą, którą również została mocno nadszarpnięta zębem czasu. Tak długa podróż odbiła się także negatywnie na samym Gaelu. Mroczny Znak na jego ciele nieustannie się powiększał, zespalając jego umęczone ciało z niegdyś piękną, a teraz popękaną i rdzewiejącą zbroją. Mimo wszystkich tych przeciwności zdołał dotrzeć do ruin legendarnego miasta. Tam też odnalazł ostatnich z Pigmejskich Władców, którzy za sprawą działania Mrocznej Duszy osiągnęli coś na kształt nieśmiertelności, jednak dalekiej od ideału. Ich ciała jeszcze bardziej skarlały, a krew mrocznej duszy, która niegdyś płynęła w ich żyłach i miała posłużyć za barwnik dla malarki, dawno już wyschła.
Gael nie porzucił jednak swego zadania i przedsięwziął jeszcze jedną, wyjątkowo desperacką i brutalną próbę pozyskania upragnionego składnika. Morduje wszystkich pozostałych przy życiu Pigmejskich Władców, aby pochłonąć ich fragmenty mrocznej duszy i zgromadzić ich jak najwięcej w swoim ciele. Wierzył, że w ten sposób, gdy z czasem upuści własnej krwi, uzyska upragniony barwnik dla swojej pani. Na jednym z przerywników filmowych widzimy także jak ostatni ze wspomnianych władców błaga Filianore o pomoc, jednak wkrótce potem również zostaje zgładzony przez zakapturzonego rycerza. Gael powoli zaczynał tracić nad sobą kontrolę. Fragmenty mrocznej duszy, które w sobie zgromadził okazały się dla niego zbyt potężne, by trzymać je w ryzach, a jego samego ogarnął nieposkromiony głód kolejnych odłamków. Zupełnie jakby sama Mroczna Dusza przemawiała przez niego i chciała na powrót stać się jednością. Gdy na koniec świata przybywa także wybrany Nierozpalony, a więc gracz, Gael pożąda również jego cząstki mrocznej duszy. Wciąż jednak wspomina o malunku swojej pani, co daje nam do zrozumienia, że zachował resztki jaźni.
Wybrany Nierozpalony odmawia oddania mu swojej duszy, przez co między wojownikami wywiązuje się walka, której ten świat jeszcze nie widział. Ostatecznie nieumarły bohater wychodzi z tego starcia zwycięsko, a ostatni Rycerz-niewolnik pada martwy u jego stóp. Pozyskuje on krew mrocznej duszy z ciała Gaela, z którą następnie wraca do Ariandel, by wręczyć upragniony barwnik smoczej malarce. Tym samym Rycerz-Niewolnik Gael poprzez swoją śmierć wypełnia powierzone mu zadanie. Ofiarując swoją krew daje wszystkim porzuconym nadzieję na lepsze życie w nowym namalowanym świecie.
Wesprzyj moją twórczość na SUPPI.pl
Przeczytaj także:
Elden Ring – historia świata gry (wprowadzenie do lore)
Dark Souls – historia świata gry (wprowadzenie do lore)
